Welkom in Nederland waar we, begrensd door het water… Noodgedwongen nieuwe wegen uitvogelen naar later. Geen blanco vel of leeg canvas; ’t is een drukbezette ruimte. Die we alleen al daarom slim dienen te gebruiken. Dienen, te gebruiken. Die volgorde is van belang. We dienen ‘m op de eerste plaats en maken pas dán gebruik ervan. We kijken naar wensen en behoeften, lokale initiatieven. Naar de kansen die gemeenschappelijke betrokkenheid juist kunnen bieden. 
 
De problemen die er leven; de oplossingen die er zijn. Antwoorden op grote vragen, beginnen in het klein. Waar mensen elkaar zien, elkaar weten te verstaan. Wie er leven, wonen, werken… Zijn met het gebied begaan. Wie begrijpt een omgeving beter dan wie die ruimte bevolken? Zij kennen de vraagstukken en ondervinden de gevolgen van… De ‘oplossingen’ van bovenaf, vaak ver weg genomen. De toekomst vraagt om willen, durven… Dichterbij te komen. 
 
Bij de huisheld en de welvaartswachter, allemaal begaan met Nederland. Net als de voedselvoorvechter en de groengezant. De mobiliteitsmeester en de waterwaakhond; ze kijken allemaal… Naar gemeenschappelijke belangen in een gemeenschappelijke taal. 
 
Want ruimte vraagt om ruimte. Ruimte voor ideeën. Ruimte om ruimdenkend én ruimhartig te bewegen. Ruimte om te pogen; te leren van proberen. Ruimte om te durven falen in het proces van co-creëren. Ruimte vraagt om richting, daarna pas om route. Precies op dat stuk waar systeemwereld én leefwereld elkaar dienen te ontmoeten. 
 
Dienen, te ontmoeten. Die volgorde doet ertoe. Niet elke uitdaging komt op ons af; vaak moeten we er juist naartoe. Met een hoe, met een wat, mét de mensen om ons heen. Om in elkaars probleem te investeren, in plaats van in een eigen oplossing alleen. Niet alleen omdat ons ‘polderen’ eigenlijk altijd zo gegaan is; vooral omdat al het moois uiteindelijk uit samengaan ontstaan is. 
 
Een samengaan van denken, een bundeling van krachten. Via bottom up én top down komen we verder dan het voorbedachte. De tijd gaat vlug, de ruimte is schaars; beide vragen om meervoudig gebruik. Wonen én natuur; vrije tijd én energie. Maar daar komen we samen uit. 
 
Oók in landschap vol van hot naar her; drukte alom, weinig rust. Hier ligt een antwoord op veel vraagstukken aan een uitgestrekte kust. Waar het land haar grenzen kent; werken de getijden mee. Er liggen kansen voorbij de branding; op de golven van de zee. 
 
’t Is maar een voorbeeld, maar een optie, maar we dienen groot te dromen. Mét mensen die er zijn al, van plannen die moeten komen. Dienen, grote dromen. Die volgorde telt zwaar. Want Nederlanders werken samen. Met de natuur en met elkaar. Met bewoners en overheden, met ontwerpers en bewoners. Tot voorbij het gangbare, tot voorbij het gewone. Tot herkenbaar maar vooruitstrevend; tot beter dan bestond. Het maakt onze koude bodem tot zéér vruchtbare grond. 
 
Om in te zaaien, om van te oogsten, voor een ieder die niet verzaakt. Voor iedereen die dient. En met oog voor anderen, uiteindelijk… Nederland maakt.